Ilościowe wyznaczniki wyniku bezobjawowej niedomykalności mitralnej czesc 4

Obserwacja trwała do 11,7 lat, ale średni czas obserwacji po diagnozie wynosił 2,7 . 2,9 lat w przypadku postępowania medycznego i 5,1 . 2,9 lat w przypadku zarządzania medycznego i chirurgicznego. Przetrwanie
Tabela 2. Tabela 2. Ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zgon z przyczyn sercowych i zdarzenia sercowe u pacjentów z bezobjawową niedomykalnością w obrębie zastawki mitralnej pod kontrolą lekarską. Ryc. 1. Ryc. 1. Estymaty Kaplana-Meiera średnich (. SE) wskaźników całkowitego przeżycia wśród pacjentów z bezobjawową niedomykalnością w obrębie zastawki mitralnej pod kontrolą lekarską, zgodnie z efektywną kikutem zwrotnym (URE). Wartości w nawiasach to współczynniki przeżycia po pięciu latach.
W grupie pacjentów, u których niedomykalność mitralna była leczona medycznie, odnotowano 56 zgonów z odsetkiem przeżycia wynoszącym 96 . 1% w ciągu jednego roku i 78 . 3% po pięciu latach. W analizie jednoczynnikowej stopień niedomykalności mitralnej silnie przewidywał prawdopodobieństwo przeżycia, ze współczynnikiem ryzyka zgonu z dowolnej przyczyny 1,21 na każdy przyrost 10 mm2 w skutecznym otworze zwrotnym (95% przedział ufności, 1,10 do 1,32; P <0,05; 0,01) (tabela 2) i 1,11 dla każdego przyrostu 10 ml na uderzenie w objętości zwrotnej (95% przedział ufności, 1,03 do 1,19, P <0,01). Wśród pacjentów z medycznie kontrolowaną niedomykalnością mitralną pięcioletnia przeżywalność była najwyższa wśród osób z efektywnym otworem niedomykalności mniejszym niż 20 mm2 (91 . 3 procent), pośrednim wśród osób z efektywnym niedomykalnością zwrotnicy od 20 do 39 mm2 ( 66 . 6 procent), a najniższy spośród tych z efektywnym otworem niedomykalności wynoszącym co najmniej 40 mm2 (58 . 9 procent, P <0,01) (Figura 1).
Obserwowane pięcioletnie przeżycie nie różniło się istotnie od spodziewanych wskaźników przeżycia w całej populacji (78 . 3% w porównaniu z 84%, P = 0,21) lub w grupie z efektywnym niedomykaniem wstecznym mniejszym niż 20 mm2 (91 . 3 procent vs. 86 procent, P = 0,12). Rzeczywiste wskaźniki przeżycia były jednak znacznie niższe niż oczekiwane w grupie z efektywnym otworem zwrotnym wynoszącym od 20 do 39 mm2 (66 . 6 vs 84 procent, P = 0,04), a grupa z efektywnym otworem zwrotnym co najmniej 40 mm2 (58 . 9 vs. 78%, P = 0,03).
W analizie wieloczynnikowej przeżycie było niezależnie prognozowane przez wzrost wieku (P <0,01), obecność cukrzycy (P <0,01) i większy skuteczny otwór zwrotny (skorygowany stosunek ryzyka na 10-mm2 przyrost, 1,18, 95-procentowy przedział ufności, 1,06 do 1,30; P <0,01). Po dostosowaniu pod względem wieku, płci, obecności lub braku cukrzycy i migotania przedsionków w punkcie wyjściowym oraz frakcji wyrzutowej (a nawet współczynnika współwystępowania Charlson), skuteczny otwór niedomykalności, niezależnie przewidywany czas przeżycia, z dostosowanym współczynnikiem ryzyka zgonu z dowolnej przyczyny 1,20 dla każdego przyrostu 10 mm2 (przedział ufności 95 procent, 1,07 do 1,34, P <0,01) i 2,90 dla otworu zwrotnego co najmniej 40 mm2, w porównaniu z jednym z mniejszych niż 20 mm2 (95 procent przedziału ufności 1,33 do 6,32) (tabela 2).
Objętość pooperacyjna była mniej silnie przewidywalna dla przeżycia po dostosowaniu do wieku i obecności lub braku cukrzycy (P = 0,04), a jeszcze mniej po dostosowaniu do wieku, płci, obecności lub braku cukrzycy i migotania przedsionków oraz frakcji wyrzutowej ( P = 0,06)
[hasła pokrewne: ból w lewej pachwinie u mężczyzn, zanikowy nieżyt nosa, przerost błony śluzowej nosa ]
[więcej w: przerost błony śluzowej nosa, ból w lewej pachwinie u mężczyzn, masaż limfatyczny po mastektomii ]