MGMT Gene wycisza i korzysta z temozolomidu w glioblastomie ad 5

Szacunki Kaplan-Meier dotyczące całkowitego przeżycia w tych dwóch podgrupach były znacząco różne (P = 0,007 w teście log-rank) (Figura 3A). Tabela 2. Tabela 2. Wyniki analiz przy użyciu modeli proporcjonalnego hazardu Coxa. Dla kontrastu, wśród pacjentów, których guzy nie były metylowane w promotorze MGMT, różnica całkowitego czasu przeżycia faworyzującego grupę stosującą temozolomid plus-radioterapię była tylko nieznacznie znacząca (P = 0,06 w teście log-rank) (Figura 3A); mediana przeżycia wyniosła 12,7 miesiąca w grupie stosującej temozolomid i radioterapię oraz 11,8 miesiąca w grupie osób otrzymujących radioterapię, z odsetkiem przeżyć 2-letnich odpowiednio 13,8 procent i mniej niż 2 procent (tabela 1). Interakcja między wielkością efektu leczenia a stopniem metylacji promotora MGMT w odniesieniu do całkowitego przeżycia nie była statystycznie istotna, zgodnie z modelem proporcjonalnych hazardów Coxa (P = 0,29) (tabela 2). Jednak wynik ten nie był nieoczekiwany, ponieważ ani badanie kliniczne, ani to badanie nie były zasilane, aby przetestować interakcję.
Ponadto, prawdopodobnym czynnikiem zakłócającym w analizie całkowitego czasu przeżycia było podanie temozolomidu lub innej chemioterapii alkilującej jako leczenia ratującego lub leczenia drugiego rzutu po progresji choroby. Ponad 70 procent pacjentów w grupie otrzymującej radioterapię otrzymało chemioterapię ratunkową; 59,7 procent otrzymywało temozolomid. W grupie stosującej temozolomid plus radioterapia 57,8% otrzymało chemioterapię drugiego rzutu; 24,6 procent zostało ponownie leczonych temozolomidem. Przeanalizowaliśmy zatem czas przeżycia bez progresji w odniesieniu do statusu metylacji promotora MGMT i przypisania leczenia (Figura 3B i Tabela 1).
W grupie pacjentów, u których nowotwory zawierały metylowany promotor MGMT, ci, którzy otrzymywali temozolomid i radioterapię, mieli medianę przeżycia wolnego od progresji 10,3 miesiąca, w porównaniu z 5,9 miesiąca u pacjentów, którzy otrzymywali samą radioterapię (P = 0,001). Wśród pacjentów, u których guzy zawierały niemetylowany promotor MGMT, ci, którzy otrzymywali temozolomid i radioterapię, mieli medianę czasu przeżycia bez progresji 5,3 miesiąca, w porównaniu z 4,4 miesiąca dla pacjentów, którzy byli leczeni samą radioterapią (P = 0,02) (Figura 3B) . Stosunkowo długie całkowite przeżycie pomimo krótkiego czasu przeżycia bez progresji u pacjentów z metylowanym promotorem MGMT, którzy zostali wyznaczeni do otrzymywania tylko radioterapii, wskazuje, że leczenie ratujące w czasie nawrotu ma pewną skuteczność w tej subpopulacji.
Aby dalej analizować wpływ statusu metylacji promotora MGMT, przeprowadziliśmy analizę wieloczynnikową przy użyciu modelu proporcjonalnych hazardów Coxa, podzielonego na straty według grupy leczenia i zawierającego znane kliniczne czynniki prognostyczne (Tabela 2). Status metylacji promotora MGMT (P <0,001) i punktacja w badaniu Mini-Mental State Examination (P = 0,007) pojawiły się jako istotne niezależne czynniki prognostyczne. Skorygowany współczynnik ryzyka 0,41 (95% przedział ufności, 0,29 do 0,57) dla metylacji promotora MGMT był zgodny z nieskorygowanym współczynnikiem ryzyka wynoszącym 0,45 (przedział ufności 95%, 0,32 do 0,61).
Dyskusja
Stwierdziliśmy, że metylacja promotora MGMT jest związana z korzystnym wynikiem po chemioterapii temozolomidem u pacjentów ze świeżo zdiagnozowanym glejakiem
[hasła pokrewne: ciśnienie osmotyczne krwi, przewód stenona, diacetylomorfina ]
[podobne: fala tętna, neurografia, glikogenoza ]