MGMT Gene wycisza i korzysta z temozolomidu w glioblastomie czesc 4

Różnica w przeżyciu między pacjentami z metylowanym promotorem MGMT (92 pacjentów, z których 65 zmarło) a tymi z niemetylowanym promotorem MGMT (114 pacjentów, z których 105 zmarło) była wysoce znacząca (P <0,001 w teście log-rank) , co wskazuje, że status metylacji MGMT ma wartość prognostyczną. W grupie pacjentów z metylowanym promotorem MGMT wystąpiło zmniejszenie ryzyka o 55 procent (współczynnik ryzyka zgonu, 0,45; przedział ufności 95%, 0,32 do 0,61) w porównaniu z grupą z niemetylowanym promotorem MGMT. W przypadku całej populacji 206 pacjentów, u których można było ocenić status MGMT, istniała znacząca różnica, niezależnie od przypisania leczenia, w całkowitym przeżyciu między pacjentami, których nowotwory wykazywały metylację promotora MGMT a tymi, u których nowotwory nie wystąpiły (p <0,001 w dzienniku). test porównawczy) (rysunek 2). Współczynnik ryzyka zgonu wynosił 0,45 (95% przedział ufności, 0,32 do 0,61) wśród osób z metylacją promotora MGMT, co odpowiada 55-procentowemu zmniejszeniu ryzyka zgonu w tej podgrupie. Mediana całkowitego przeżycia wśród pacjentów z metylacją wynosiła 18,2 miesiąca (przedział ufności 95%, 15,5 do 22,0) w porównaniu z 12,2 miesiąca (przedział ufności 95%, 11,4 do 13,5) wśród osób bez metylacji.
Rycina 3. Rycina 3. Szacunki Kaplan-Meier dotyczące całkowitego i wolnego od progresji przeżycia, według MGMT – status metylacji promotora i losowe przypisanie do temozolomidu plus radioterapia lub radioterapia. Szacunki Kaplana-Meiera dotyczące całkowitego przeżycia wskazują, że grupa pacjentów z metylowanym promotorem MGMT, którzy zostali losowo przydzieleni do temozolomidu i radioterapii (46 pacjentów, z których 40 miało progresję, a 27 z nich zmarło), mieli 49% redukcję ryzyka (zagrożenie współczynnik śmierci, 0,51, 95% przedział ufności, 0,31 do 0,84) w porównaniu z grupą z metylowanym promotorem MGMT, którzy zostali losowo przydzieleni tylko do radioterapii (46 pacjentów, z których 45 miało progresję, a 38 zmarło) (panel ZA). Niemetylowany promotor MGMT i losowe przypisanie temozolomidu i radioterapii (60 pacjentów, z których 53 miało progresję, a 52 zmarło), obniżyło ryzyko o 31 procent (współczynnik ryzyka zgonu, 0,69, przedział ufności 95 procent, 0,47 do 1,02) w porównaniu z niemetylowanym promotorem MGMT i losowym przypisaniem tylko do radioterapii (54 pacjentów, z których wszyscy mieli progresję, a 53 zmarło). W celu wykazania możliwego wpływu leczenia ratunkowego na całkowite przeżycie, w szczególności w grupie pacjentów z metylowanym promotorem MGMT, którzy zostali losowo przydzieleni do radioterapii w monoterapii. Krzywe Kaplana-Meiera są pokazane również dla przetrwania bez progresji (Panel B) w podobny sposób.
Gdy rozważano zarówno przypisanie leczenia, jak i status metylacji promotora MGMT, najdłuższe medianowe przeżycie całkowite, 21,7 miesiąca, obserwowano wśród pacjentów z metylacją promotora, którzy zostali przydzieleni do otrzymywania zarówno temozolomidu, jak i radioterapii (Tabela 1). Ich dwuletnia przeżywalność wynosiła 46,0%, w porównaniu z 22,7% wśród osób z metylacją promotora MGMT, którzy zostali przydzieleni do radioterapii w monoterapii
[podobne: proktolog ostrów wlkp, ebola prezentacja, hipertonia ]
[podobne: trombomodulina, obrzęki pochodzenia sercowego, oligobiopsja ]