Miopatia mitochondrialna z wadą transportu mitochondrialnego-białka ad 7

Usterka wpływająca na receptor transportowy wspólny dla obu podjednostek wydaje się mało prawdopodobna z powodów wymienionych powyżej. Mutacja wpływająca na stabilność podjednostki 27,2 kd dehydrogenazy bursztynianowej mogłaby wyjaśniać jej pozornie selektywny niedobór, ale podobny argument nie wyjaśniałby niedoboru mitochondrialnego białka Rieske u tego pacjenta. Birch-Machin i in. opisali niemowlę, u którego wystąpiła polarograficznie potwierdzona wada kompleksu III, z niedoborem białka Rieske w połączeniu ze zmniejszonymi poziomami rdzeniowych białek I i II oraz cytochromu c 1.31 Mutacje białka Rieske nie mają zauważalnego wpływu na stężenia innych Podjednostki kompleksu III.32 Sugeruje to, przynajmniej według modelu drożdżowego, że pierwotny defekt molekularny w tym przypadku nie obejmował białka Rieske. Desnuelle i in. niedawno opisali 18-letnią kobietę z encefalomiopatią i zmniejszoną aktywnością kompleksów I, II i III.33. Badania immunoblotów przeprowadzono tylko na kompleksie II i wykazali zmniejszone ilości wszystkich podjednostek reagujących krzyżowo. Ogólny niedobór białek żelazo-siarka został zasugerowany jako możliwa przyczyna tego wszechstronnego defektu.
Taka głęboka wada funkcji łańcuchów oddechowych, jaką stwierdzono u naszego pacjenta, jeśli jest szeroko rozpowszechniona, mogłaby spowodować uszkodzenie wielu systemów i przedwczesną śmierć. Pacjenci, u których biochemiczna wada aktywności kompleksu III wydaje się być rozpowszechniona, często umierają w okresie niemowlęcym.24 Sugerowano, że swoiste dla tkanki izoformy białek łańcucha oddechowego wyjaśniają różne wzorce niewydolności narządów obserwowane u różnych pacjentów. Istnieją pewne dowody na to, że zarówno oksydoreduktaza koenzymu Q (kompleks I) 34, jak i oksydaza cytochromu c (kompleks IV) 35 występują jako izoenzymy. Nasz pacjent nie miał dowodów na kliniczne zaangażowanie poza mięśnie szkieletowe. Wirtualna nieobecność aktywności dehydrogenazy bursztynianowej w mięśniach szkieletowych, o normalnej aktywności w mięśniach gładkich naczyń, sugeruje, że dehydrogenaza bursztynianowa może również istnieć w postaci swoistej dla tkanki. Względy etyczne uniemożliwiły badanie innych tkanek u tego pacjenta, ale na podstawie obrazu klinicznego jest prawdopodobne, że niedobór białka Rieske nie był powszechny. Specyficzność tkankowa defektu transportowego można wytłumaczyć jedynie istnieniem różnych sekwencji prekursorowych lub typów receptorów.
Finansowanie i ujawnianie informacji
Wspierany przez grant z Wellcome Trust, Brain Research Trust, Muscular Dystrophy Group of Great Britain oraz Joint Research Advisory Committee (Instytut Neurologii i Krajowego Szpitala Nerwowo-Chorych, Queen Square).
Jesteśmy wdzięczni dr. CI Ragan, V. Darley-Usmar i JG Lindsay za życzliwe dostarczenie przeciwciał użytych w tym badaniu oraz Miss Marjorie Ellison i Mr. BC Young w celu uzyskania pomocy technicznej.
Author Affiliations
Z Wydziału Neurologicznego, Royal Free Hospital School of Medicine (AHVS), University Department of Clinical Neurology, Institute of Neurology (AHVS, JMC, JAM-H., DNL), oraz Department of Biochemistry, St. Bartholomew s Hospital Medical College (JMC, JBC), Londyn. Wyślij prośby o przedruk do Dr. Schapiry na Wydziale Neurologii. Royal free Hospital School of Medicine, Rowland Hill St., Londyn NW3 2PF, Wielka Brytania.

[hasła pokrewne: ciśnienie osmotyczne, przewlekłe zapalenie spojówek, glikogenoza ]