Rekombinowany aktywowany czynnik VII w przypadku ostrego krwotoku wewnątrzgłupa czesc 4

Pacjent i czytelnicy (dwóch neuroradiologów) zostali włączeni jako efekty losowe, a wyjściowa objętość krwotoku śródmózgowego, czas od wystąpienia objawów do CT i czas od CT do badania leczenia zostały włączone jako zmienne towarzyszące o stałym efekcie. Procentowe zmiany w objętości krwotoku śródczaszkowego oraz krwotoku śródczaszkowego i połączonego krwotoku dokomorowego poddano transformacji logarytmicznej w celu uzyskania normalności po dodaniu 100 w celu wyeliminowania ujemnych wartości. Objętości wszystkich zmian stwierdzonych na CT porównano z zastosowaniem progu istotności 0,0167 (z poprawką Bonferroniego dla trzech dawek rFVIIa w porównaniu z placebo). Próg istotności dla wszystkich innych porównań wynosił 0,05. Pacjenci, którzy zmarli przed 90 dniem, otrzymali najgorsze z możliwych wyniki w zakresie miar upośledzenia neurologicznego i wyniku czynnościowego. W przypadku pacjentów, którzy przeżyli z brakującymi danymi wynikowymi, ostatnia obserwacja została przeprowadzona. Wyniki na E-GOS i zmodyfikowanej Skali Rankina analizowano w modelu skumulowanym logarytmicznie, z uwzględnieniem wieku, wyjściowej objętości krwotoku śródmózgowego, lokalizacji krwotoku i wyjściowego stanu funkcjonalnego (tylko dla zmodyfikowanego wyniku skali Rankina). Testy sumy rang Wilcoxona zostały użyte do porównania wyników w Indeksie Barthel i NIHSS. Dokładny test Fishera zastosowano do porównania częstości występowania zdarzeń niepożądanych dotyczących tętnic, żył i wszystkich zdarzeń zakrzepowo-zatorowych w czterech grupach leczenia w dniu 90. Wszystkie analizy wykonano przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 8.2 (SAS Institute) na platformie Unix.
Wyniki
Charakterystyki poziomu bazowego
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa i czas leczenia. Tabela 2. Tabela 2. Objętości zmian na CT według grupy analitycznej. Czterysta pacjentów przeszło randomizację; następnie wycofał zgodę, pozostawiając 399 pacjentów do analizy. Dwanaście procent pacjentów z krwotokiem śródmózgowym (199 z 1636) zapisano do 38 miejsc badań, które zgromadziły pełne dane skriningowe. Wyjściowa charakterystyka dla czterech leczonych grup była podobna (Tabela 1). Średni wiek wynosił 66 lat (zakres od 35 do 91), 61 procent pacjentów stanowili mężczyźni, a większość pacjentów (81 procent) było białych. Średni wynik w skali Glasgow Coma Scale wynosił 14 (zakres od 3 do 15), a średni wynik NIHSS wynosił 14 (zakres od 2 do 35). Najczęstszym obszarem zaangażowania była skorupa lub globus pallidus (52 procent), a następnie wzgórze (33 procent) i regiony lobar (20 procent). Średnia objętość krwotoku śródmózgowego na początku badania (24 ml, zakres od 0,4 do 153) była podobna w czterech grupach (tabela 2).
Średni czas od wystąpienia objawów do wyjściowego skanu CT wynosił 114 . 35 minut, średni odstęp od CT do leczenia wyniósł 54 . 21 minut, a średni czas od początku do leczenia wyniósł 167 . 32 minuty. Siedem procent pacjentów leczono w ciągu dwóch godzin po wystąpieniu objawów, a 63 procent w ciągu trzech godzin; tylko jeden pacjent był leczony poza czterogodzinnym oknem czasowym. Czas traktowania był podobny w czterech grupach leczenia (tabela 1).
Wyniki radiologiczne
Łącznie 396 bazowych tomografii komputerowej i 384 24-godzinne skany TK (reprezentujące 96 procent wszystkich pacjentów) były dostępne do analizy
[patrz też: przewlekły zanikowy nieżyt nosa, zanikowy nieżyt nosa, tętno nitkowate ]
[przypisy: fala tętna, neurografia, glikogenoza ]