Systemowa ekspozycja na merkaptopurynę jako czynnik prognostyczny w ostrej białaczce limfatycznej u dzieci czesc 4

Pobrali pierwszą próbkę moczu następnego dnia rano (w dniu badania). Porcje po 10 ml zmieszano z 200 mg kwasu askorbinowego w celu doprowadzenia pH do 3,5. Próbki zamrożono następnie do analizy za pomocą techniki wysokosprawnej chromatografii cieczowej opisanej przez Granta i współpracowników. 10 Aktywność oksydazy ksantynowej wyrażono jako stosunek między kwasem 1-metylourowym i 1-metyloksantyną. Jako grupę kontrolną dla aktywności oksydazy ksantynowej badano 14 rodzeństwa dzieci z białaczką w podobny sposób. Wyniki
Badania farmakokinetyczne
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka kliniczna i farmakokinetyczna dzieci z niskim lub standardowym ryzykiem nawrotu, w zależności od tego, czy wystąpił nawrót. * Spośród 30 zapisanych dzieci 7 zostało wykluczonych z analizy z powodu naruszenia ich protokołu: 5 otrzymało metotreksat dożylnie , a 2 otrzymały daunorubicynę. Spośród 23 pacjentów, których można było ocenić, 3 z 11 osób z niskim ryzykiem i 7 z 12 pacjentów z normalnym ryzykiem nawróciło (Tabela 2).
Osoby, u których wystąpił nawrót choroby, nie różniły się od osób, które nie doznały nawrotu w wieku, poziom hemoglobiny w chwili rozpoznania, liczba białych krwinek podczas leczenia podtrzymującego, liczba komórek polimorfojądrowych, średnia dawka merkaptopuryny lub metotreksatu, liczba przerw w leczeniu tymi lekami, lub całkowita liczba dni bez terapii z powodu przerw (Tabela 2).
Tabela 3. Tabela 3. Wartości farmakokinetyczne u dzieci z ostrą białaczką limfatyczną, u których wystąpiła nawrotowa choroba nowotworowa, oraz u pacjentów, u których nie wystąpiła, zgodnie z grupą ryzyka. * Wystąpiły znaczne różnice między dziećmi, u których wystąpiły nawroty, a tymi, które nie osiągnęły standardowej powierzchni pod krzywą. przez dawkę mg merkaptopuryny na metr kwadratowy, w ogólnoustrojowym narażeniu na merkaptopurynę (standardowy obszar pod krzywą razy średnia dawka merkaptopuryny) oraz ogólnoustrojową ekspozycję na merkaptopurynę podczas pierwszych 100 dni leczenia (standardowy obszar pod krzywa krotności średniej dawki merkaptopuryny podczas pierwszych 100 dni leczenia podtrzymującego) (Tabela 2). Te same różnice dominowały, gdy pacjentów o niskim ryzyku i osób o standardowym ryzyku analizowano oddzielnie (Tabela 3).
Rysunek 1. Ryc. 1. Przeżycie wolne od nawrotów u dzieci przy niskim lub standardowym ryzyku nawrotu, zgodnie z obszarem pod krzywą. Pacjentów zaklasyfikowano zgodnie z tym, czy pole powierzchni pod krzywą (AUC) uzyskane przez mg merkaptopuryny na metr kwadratowy było większe lub mniejsze niż 300 ng na mililitr X minut (1974 nmoli na litr X minut; P <0,01).
Rysunek 2. Ryc. 2. Przeżycie wolne od nawrotów u dzieci przy niskim lub standardowym ryzyku nawrotu, zgodnie z obszarem pod krzywą. Pacjentów zaklasyfikowano zgodnie z tym, czy pole pod krzywą (AUC) osiągnięte przez średnią dawkę dzienną było większe lub mniejsze niż 21000 ng na mililitr X minut (137,970 nmoli na litr X minut, P <0,005).
Czas przeżycia wolnego od nawrotów korelował istotnie ze standardowym obszarem pod krzywą (ryc. 1) i ze średnią ekspozycją ogólnoustrojową na merkaptopurynę (ryc. 2). Dzieci z obszarami pod krzywą mniejszą niż 300 ng na mililitr X minut (1974 nmola na litr X minut) miały znacznie niższe szanse na przeżycie bez nawrotów (P <0,01 test MantelHaenszela) [podobne: nystatyna ulotka, przewlekłe zapalenie spojówek, przewód stenona ]