Wpływ hormonu wzrostu u mężczyzn w wieku powyżej 60 lat ad

Pomiar żuchwy został uwzględniony w celu sprawdzenia hipotezy, że zależna od wieku inwazja kości dentystycznej wynika częściowo z utraty stymulacji przez hormon wzrostu.1 Ponadto mężczyźni byli monitorowani pod kątem możliwych niepożądanych działań hormonu za pomocą wywiady, badania fizyczne i standardowe testy laboratoryjne. Dziewięciu mężczyzn dopasowanych do wieku i z podobnymi stężeniami IGF-I w osoczu służyło jako kontrole. Metody
Przedmioty
Tabela 1. Tabela 1. Harmonogram badań w okresie odniesienia i w okresach leczenia. Zdrowi mężczyźni, którzy ukończyli 61 rok życia i żyli we wspólnocie, byli rekrutowani poprzez ogłoszenia prasowe i wywiad. Kryteria kwalifikacyjne (dostępne od autorów na życzenie) obejmowały masę ciała od 90 do 120 procent normy dla wieku, zdolność do podawania hormonu wzrostu podskórnie oraz brak wskazań do poważnej choroby. Dziewięćdziesięciu pięciu mężczyzn, którzy odpowiedzieli na ogłoszenia, spełniło kryteria, które można było ustalić na podstawie wywiadu. Ich stężenia IGF-I w osoczu określono następnie dwukrotnie w odstępie czterech tygodni. Zgodnie z wynikami poprzedniego badania 13 wartości IGF-I w osoczu u tych mężczyzn wynosiły od 100 do 2400 U na litr, przy średniej wartości 500 U na litr. Trzydziestu trzech mężczyzn miało w obu przypadkach wartości IGF-I w plazmie poniżej 350 U na litr. Tych 33 mężczyzn oceniano następnie na podstawie wywiadu medycznego, badania fizykalnego, różnicowej morfologii krwi, analizy moczu, badań krwi, radiografii klatki piersiowej i elektrokardiografii. Dwadzieścia sześć osób (1 czarny i 25 białych) spełniło wszystkie kryteria wstępu i zostało zapisanych w 12-miesięcznym protokole podsumowanym w Tabeli 1.
Okresy badań
Mężczyźni byli obserwowani w regularnych odstępach czasu i testowani, jak pokazano w Tabeli podczas pierwszego tygodnia pierwszego, trzeciego i szóstego miesiąca okresu linii podstawowej. Pięciu mężczyzn odpadło z badania w ciągu tych sześciu miesięcy (cztery z powodów osobistych i jeden z powodu wykrycia raka prostaty).
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka kliniczna uczestników badania. Na początku siódmego miesiąca 21 mężczyzn, którzy ukończyli okres linii podstawowej, zostało losowo przydzielonych do grupy (grupa hormonu wzrostu) lub grupy 2 (grupa kontrolna) w stosunku 3 do 2. Wygenerowano tabelę randomizacji przez program komputerowy taki, że w każdej grupie pięciu mężczyzn trzy będą przypisane do grupy hormonu wzrostu, a dwa do grupy kontrolnej. Wszystkich 21 mężczyzn (12 w grupie i 9 w grupie 2) ukończyło okres leczenia i stanowi grupę badawczą dla tego raportu. Ich charakterystykę kliniczną zestawiono w Tabeli 2. W pierwszym tygodniu siódmego miesiąca mężczyźni w grupie zostali poinstruowani w podskórnym podawaniu rekombinowanego biosyntetycznego ludzkiego hormonu wzrostu (2,6 IU na miligram hormonu, Eli Lilly). Początkowa dawka wynosiła 0,03 mg na kilogram masy ciała, wstrzykiwano ją trzy razy w tygodniu o 8 rano, odstęp między wstrzyknięciami wynosił jeden lub dwa dni. Próbkę krwi żylnej do oznaczenia IGF-I w osoczu pobierano co miesiąc 24 godziny po wstrzyknięciu hormonu wzrostu. Jeśli poziom IGF-I był poniżej 500 U na litr, dawka hormonu wzrosła o 25 procent; jeśli poziom IGF-I wynosił powyżej 1500 U na litr, dawkę zmniejszono o 25 procent
[podobne: zafriko com, oligobiopsja, olx ostrowiec świętokrzyski ]