Wpływ hormonu wzrostu u mężczyzn w wieku powyżej 60 lat cd

Mężczyźni z grupy 2 nie otrzymali zastrzyków. Harmonogram badań dla obu grup w okresie leczenia przedstawiono w Tabeli 1. Na początku okresu linii podstawowej dietetyk projektu zalecił każdemu człowiekowi przestrzeganie diety, która dawała od 25 do 30 kcal na kilogram. Rozkład kilokalorii między białkiem, węglowodanami i tłuszczem wynosił odpowiednio około 15 procent, 50 procent i 35 procent. Podczas każdej zaplanowanej wizyty przedstawionej w Tabeli dietetyk przeanalizował dietę każdego człowieka na podstawie 24-godzinnego wycofania z diety i ponownie polecił pacjentom standardową dietę. Mężczyznom powiedziano, aby nie zmieniali swojego stylu życia (w tym używania tytoniu lub alkoholu i poziomu aktywności fizycznej) podczas 12-miesięcznego okresu nauki.
Protokół badania został przeprowadzony za świadomą zgodą każdego przedmiotu i za zgodą ludzkich komitetów badawczych w Medical College of Wisconsin, Chicago Medical School i Veterans Affairs Medical Centers w North Chicago i Milwaukee.
Analiza statystyczna
Metody stosowane do pomiaru każdej zmiennej odpowiedzi i miejsca, w których przeprowadzono testy, są opisane w Tabeli 1. Współczynniki zmienności dla zmienności odpowiedzi dla testu były następujące: IGF-I w osoczu, 7,2%; beztłuszczowa masa ciała, 3,6 procent; masa tkanki tłuszczowej, 6,9 procent; grubość skóry, 5,4 procent; a gęstość kości 2,3% (średnia z dziewięciu mierzonych miejsc).
Wartości P w oparciu o dwustronne t-testy z dopasowaną parą obliczono dla porównań między wartościami 6-miesięcznymi i 12-miesięcznymi w grupie i grupie 2. Dodatkowo, dla każdej zmiennej odpowiedzi odjęto wartość 6-miesięczną. od 12-miesięcznej wartości reprezentującej zmianę każdego przedmiotu. Wartości P oparte na dwustronnych, nierówno-wariancyjnych, niezależnych próbach t-testów zostały następnie obliczone dla porównania zmian w zmiennych odpowiedzi między grupami i 2.
Wyniki
Obserwacje kliniczne
Wszyscy mężczyźni pozostali zdrowi i żaden nie miał żadnych zmian w wynikach różnicowej liczby krwinek, analizy moczu, profilu chemii krwi, radiografii klatki piersiowej, elektrokardiografii lub echokardiografii podczas 12-miesięcznego protokołu. W szczególności żadna nie miała obrzęku, hiperglikemii na czczo (> 6,6 mmol glukozy na litr), wzrostu ciśnienia krwi do ponad 160/90 mm Hg, przerostu komorowego lub lokalnej reakcji na ludzki hormon wzrostu, ani cholesterolu stężenia triglicerydów ulegają znaczącej zmianie. Jednak w grupie zarówno średnie (. SE) skurczowe ciśnienie krwi, jak i stężenie glukozy w osoczu na czczo były znacząco wyższe (p <0,05 w teście z dopasowaną parą) pod koniec okresu eksperymentalnego niż na końcu podstawy -line (127,2 . 5,2 vs. 119,1 . 3,6 mm Hg i 5,8 . 0,2 vs. 5,4 . 0,2 mmol na litr, odpowiednio).
Stężenie IGF-I w osoczu
Tabela 3. Tabela 3. Wpływ podawania ludzkiego hormonu wzrostu na stężenie IGF-I w osoczu u zdrowych starszych mężczyzn * W grupie średnie stężenie IGF-I w osoczu mieściło się w zakresie od 200 do 250 U na litr w całej linii podstawowej. okres (tabela 3). W ciągu miesiąca po rozpoczęciu podawania hormonu wzrostu średni poziom IGF-I wzrósł do 830 U na litr (P <0,05) i pozostawał w pobliżu tej wartości przez następne pięć miesięcy [hasła pokrewne: fala tętna, ból w lewej pachwinie u mężczyzn, przewód stenona ]